eسوره مباركه الذارياتf

شامل 60 آيه

به نام خداوند بخشنده مهربان

سوگند به بادهايى كه (ابرها را) به حركت درمى‏آورند، (1) سوگند به آن ابرها كه بار سنگينى (از باران را) با خود حمل مى‏كنند، (2) و سوگند به كشتيهايى كه به آسانى به حركت درمى‏آيند، (3) و سوگند به فرشتگانى كه كارها را تقسيم مى‏كنند، (4) (آرى سوگند به همه اينها) كه آنچه به شما وعده شده قطعا راست است; (5) و بى‏شك (رستاخيز) و جزاى اعمال واقع‏شدنى است! (6) قسم به آسمان كه داراى چين و شكنهاى زيباست، (7) كه شما (درباره قيامت) در گفتارى مختلف و گوناگونيد! (8) (تنها) كسى از ايمان به آن منحرف مى‏شود كه از قبول حق سرباز مى‏زند! (9) كشته باد دروغگويان (و مرگ بر آنها)! (10) همانها كه در جهل و غفلت فرو رفته‏اند، (11) و پيوسته سؤال مى‏كنند: «روز جزا چه موقع است؟!» (12) (آرى) همان روزى است كه آنها را بر آتش مى‏سوزانند! (13) (و گفته مى‏شود:) بچشيد عذاب خود را، اين همان چيزى است كه براى آن شتاب داشتيد! (14)  به يقين، پرهيزگاران در باغهاى بهشت و در ميان چشمه‏ها قرار دارند، (15) و آنچه پروردگارشان به آنها بخشيده دريافت مى‏دارند، زيرا پيش از آن (در سراى دنيا) از نيكوكاران بودند! (16) آنها كمى از شب را مى‏خوابيدند، (17) و در سحرگاهان استغفار مى‏كردند، (18) و در اموال آنها حقى براى سائل و محروم بود! (19) و در زمين آياتى براى جويندگان يقين است، (20) و در وجود خود شما (نيز آياتى است); آيا نمى‏بينيد؟! (21) و روزى شما در آسمان است و آنچه به شما وعده داده مى‏شود! (22) سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه اين مطلب حق است همان گونه كه شما سخن مى‏گوييد! (23) آيا خبر مهمانهاى بزرگوار ابراهيم به تو رسيده است؟ (24) در آن زمان كه بر او وارد شدند و گفتند: «سلام بر تو!» او گفت: «سلام بر شما كه جمعيتى ناشناخته‏ايد!» (25) سپس پنهانى به سوى خانواده خود رفت و گوساله فربه (و بريان شده‏اى را براى آنها) آورد، (26) و نزديك آنها گذارد، (ولى با تعجب ديد دست بسوى غذا نمى‏برند) گفت: «آيا شما غذا نمى‏خوريد؟!» (27) و از آنها احساس وحشت كرد، گفتند: «نترس (ما رسولان و فرشتگان پروردگار توايم)!» و او را بشارت به تولد پسرى دانا دادند. (28) در اين هنگام همسرش جلو آمد در حالى كه (از خوشحالى و تعجب) فرياد مى‏كشيد به صورت خود زد و گفت: «(آيا پسرى خواهم آورد در حالى كه) پيرزنى نازا هستم؟!» (29) گفتند: «پروردگارت چنين گفته است، و او حكيم و داناست!» (30) (ابراهيم) گفت: «ماموريت شما چيست اى فرستادگان (خدا)؟» (31) گفتند: «ما به سوى قوم مجرمى فرستاده شده‏ايم... (32) تا بارانى از «سنگ - گل‏» بر آنها بفرستيم; (33) سنگهايى كه از ناحيه پروردگارت براى اسرافكاران نشان گذاشته شده است!» (34) ما مؤمنانى را كه در آن شهرها(ى قوم لوط) زندگى مى‏كردند (قبل از نزول عذاب) خارج كرديم، (35) ولى جز يك خانواده باايمان در تمام آنها نيافتيم! (36) و در آن (شهرهاى بلا ديده) نشانه‏اى روشن براى كسانى كه از عذاب دردناك مى‏ترسند به جاى گذارديم. (37) و در (زندگى) موسى نيز (نشانه و درس عبرتى بود) هنگامى كه او را با دليلى آشكار به سوى فرعون فرستاديم; (38) اما او با تمام وجودش از وى روى برتافت و گفت: «اين مرد يا ساحر است يا ديوانه!» (39) از اين رو ما او و لشكريانش را گرفتيم و به دريا افكنديم در حالى كه در خور سرزنش‏بود! (40) و (همچنين) در سرگذشت «عاد» (آيتى است) در آن هنگام كه تندبادى بى‏باران بر آنها فرستاديم، (41) كه بر هيچ چيز نمى‏گذشت مگر اينكه آن را همچون استخوانهاى پوسيده مى‏ساخت. (42) و نيز در سرگذشت قوم «ثمود» عبرتى است در آن هنگام كه به آنان گفته شد: «مدتى كوتاه بهره‏مند باشيد (و سپس منتظر عذاب)!» (43) آنها از فرمان پروردگارشان سرباز زدند، و صاعقه آنان را فراگرفت در حالى كه (خيره خيره) نگاه مى‏كردند (بى‏آنكه قدرت دفاع داشته باشند)! (44) چنان بر زمين افتادند كه توان برخاستن نداشتند و نتوانستند از كسى يارى طلبند! (45) همچنين قوم نوح را پيش از آنها هلاك كرديم، چرا كه قوم فاسقى بودند! (46) و ما آسمان را با قدرت بنا كرديم، و همواره آن را وسعت مى‏بخشيم! (47) و زمين را گسترديم، و چه خوب گستراننده‏اى هستيم! (48) و از هر چيز دو جفت آفريديم، شايد متذكر شويد! (49) پس به سوى خدا بگريزيد، كه من از سوى او براى شما بيم‏دهنده‏اى آشكارم! (50) و با خدا معبود ديگرى قرار ندهيد، كه من براى شما از سوى او بيم‏دهنده‏اى آشكارم! (51) اين گونه است كه هيچ پيامبرى قبل از اينها بسوى قومى فرستاده نشد مگر اينكه گفتند: س‏خ‏للّهاو ساحر است يا ديوانه!» (52) آيا يكديگر را به آن سفارش مى‏كردند (كه همه چنين تهمتى بزنند)؟! نه، بلكه آنها قومى طغيانگرند. (53) حال كه چنين است از آنها روى بگردان كه هرگز در خور ملامت نخواهى بود; (54) و پيوسته تذكر ده، زيرا تذكر مؤمنان را سود مى‏بخشد. (55) من جن و انس را نيافريدم جز براى اينكه عبادتم كنند (و از اين راه تكامل يابند و به من نزديك شوند)! (56) هرگز از آنها روزى نمى‏خواهم، و نمى‏خواهم مرا اطعام كنند! (57) خداوند روزى‏دهنده و صاحب قوت و قدرت است! (58) و براى كسانى كه ستم كردند، سهم بزرگى از عذاب است همانند سهم يارانشان (از اقوام ستمگر پيشين); بنابر اين عجله نكنند! (59) پس واى بر كسانى كه كافر شدند از روزى كه به آنها وعده داده مى‏شود! (60)